Tacocat is een palindroom. Takkekat is dat bijna. Al bijna een jaar schiet dit gegeven me zowat dagelijks te binnen. Inmiddels ligt de bank in flarden en is alles in huis bedekt met een laagje fijn kriebelhaar. Laatst vond ik zelfs een gritkorrel achter mijn oor. Ik verzin het niet.

Van het woord kattenmens krijg ik spontaan jeuk. Dan denk ik aan onze vroegere onderbuurvrouw. Zij had vier Maine Coons uit Engeland en zei daarover dingen als: ‘Ze zijn van zichzelf, maar ze wonen bij mij.’ Haar keukenvloer was één grote zwarte, aangekoekte restant blikvoer. Met de beesten zelf sprak ze Engels, want dat waren ze gewend. Ze dronken mineraalwater terwijl zij tien keer achter elkaar hetzelfde theezakje gebruikte. Via de luchtkokers galmden haar hoge, liefkozende woorden bij ons de woonkamer in. Zuchtend zette ik dan de muziek harder. Het zal je leven maar zijn.

Maar ja, afgelopen jaar is het aantal volgers op mijn Instagramaccount wel flink gestegen. Ook mijn Facebooklikes doen het goed. Hoe erg ik ook vloek en tier dat de laminaatvloer kromtrekt omdat ze met de waterbak sjoelen, op de foto doen ze het leuk. Die doordringende blikken die ik krijg wanneer ik rijstwafels met smeerleverworst eet, bijvoorbeeld. Prachtig! En het delen waard. Net als het feit dat mijn vriend het na maanden geduld voor elkaar heeft gekregen dat één van de twee zich laat aaien. Het heeft toch wat, dat gespin. Ik vind het zelfs niet erg dat poes daarbij op de bank kwijlt, die is toch al naar de filistijnen.

Wel vind ik het enigszins zorgwekkend dat ik afgelopen zondag op een bruiloft ruim een half uur enthousiast kattenfoto’s heb uitgewisseld met een medegast. En dat terwijl ik zoiets eerder hoogstens vijf minuten beleefd aanhoorde en daarna meteen een dubbele witte wijn bestelde. Ik heb namelijk een vermoeden waardoor het komt. Mijn kantoorgenote stuurde me een tijdje terug een YouTubefilmpje met grappige feitjes over katten. Een daarvan ging over de parasiet toxoplasma gondii. Via de drollen in de bak komt die in je hersenen terecht. Wanneer dat gebeurt, beïnvloedt de parasiet je gedrag en kun je onder andere meer van katten gaan houden. Het is dus gewoon besmettelijk en daar ben ik dan mooi klaar mee. Toxoplasmose is daarnaast gelinkt aan mentale stoornissen en gevaarlijk rijgedrag.

Klinkt dit overdreven? De onderbuurvrouw (veertigplus, zware shag, tribaltattoos) ging plots op retraite naar het Midden-Oosten, trouwde daar met een achttienjarige local, sleepte hem mee terug naar Nederland en woont nu, met een hoofddoek om, samen met man en Maine Coons ergens in een hutje op de hei. Haar auto had daarvoor al een flinke deuk.

Bij deze zijn jullie gewaarschuwd.

Je las een artikel van Gabrielle Pinkster, redacteur en docent creatief schrijven

Hou jezelf niet tegen. Schrijf je verhaal.