Murphy was een optimist

“Dus jij wilt een uur per dag aan je websites besteden? Ammehoela!” zei mijn lichaam.

Het is me een feestje wel de laatste twee weken: van kriebelhoest naar rochelhoest en ijskoude rillingen, en inmiddels ook verstijfde schouders en nek. Slapeloosheid erbij. Dolle pret. Mijn kantoorgenote kreeg het voor het gemak ook van me cadeau. Uiteraard is dit tevens de periode waarin de spoedopdrachten binnenstromen en once-in-a-lifetimenetwerkgesprekken zich voordoen. Kansen die je grijpen moet voordat het te laat is. Doorbuffelen dus.

Hoewel ik het een pracht van een woord vind, doorbuffelen, staat de betekenis me inmiddels een stuk minder aan. Ik ben er maar al te bekend mee. En ik ben niet de enige: om me heen buffelt iedereen rustig met griep en al door. Doe je dat niet, wordt het je vaak zelfs kwalijk genomen. ‘Hoezo neem jij wel pauze terwijl wij met z’n allen doorwerken? Wij zijn allemaal ook niet lekker, hoor.’ En dus slepen we ons massaal ziek naar kantoor en steken we elkaar daar lekker verder aan. Die interne luchtcirculatiesystemen waar een gemiddeld kantoorgebouw het mee doen moet helpen trouwens ook niet mee.

Gek eigenlijk, van alle kanten word je betutteld: roken mag niet meer, een antibioticakuurtje of een doosje paracetamol met codeïne krijg je pas mee wanneer je nog maar amper op je benen kunt staan en zwervers krijgen jassen met ingebouwde pinautomaten aangereikt zodat ze de donaties die ze ontvangen niet aan drank en drugs spenderen. Maar besmettelijk zieke mensen naar huis sturen en ervoor zorgen dat de lucht op kantoor geen gezondheidsgevaar vormt, dat komt in geen enkele arbomedewerker op. In mezelf – zelfstandig ondernemer nota bene – trouwens ook niet, of niet consistent genoeg in ieder geval, dus eigenlijk moet ik gewoon m’n mond houden.

De ironie is dat een van de redenen waarom ik vijf jaar terug zelfstandige werd was dat ik graag de tijd voor dingen wilde kunnen nemen. Ook voor mezelf. Ook voor mijn gezondheid. Dus waarom zit ik dan vandaag met het dilemma ‘of doorwerken met pijn en daar dan veel langer over doen dan wanneer ik fit was, of spierverslappers slikken en dan wel pijnvrij zijn maar te duf zijn om door te werken’? Waarom ging een collega-ondernemer afgelopen week met zware buikgriep naar een peperdure workshop timemanagement en werd het een vriendin laatst uiterst kwalijk genomen toen ze wegens griep een eetafspraak met andere vriendinnen afzegde?

Toen ik zojuist naar kantoor fietste moest ik ineens denken aan een theedoek die wij vroeger thuis gebruikten. Daarop stond een tekst over Murphy’s Law gedrukt. Ooit meegenomen uit Ierland door onszelf of een familielid. “Murphy was an optimist,” stond er onderaan. Als kind moest ik daar altijd om lachen. Nu denk ik alleen maar ‘ach, het kan altijd nog erger’.